Eddy Merckx – De Kannibaal

Home » Cycling » Eddy Merckx – De Kannibaal

Edouard Louis Joseph (Eddy) baron Merckx

Hij was actief van 1961 tot 1978. Na die tijd richtte hij een fietsenbedrijf op genaamd Eddy Merckx. Hij staat met 525 gewonnen wedstrijden in de wielersportjournalistiek als de beste wielrenner aller tijden te boek. Het Franse tijdschrift Vélo betitelde hem in 2000 als “de grootste ooit in het wielrennen”. Hij won de Tour de France en de Giro d’Italia vijf keer, won alle klassiekers behalve Parijs-Tours, hij won de Vuelta a España en als professional én als amateur het wereldkampioenschap, en brak het werelduurrecord. In 2011 kreeg hij een eredoctoraat aan de Vrije Universiteit Brussel.

Jeugd en wielercarrière
Eddy Merckx is de oudste zoon van Jules Merckx en Jenny Pittomvils. Hij groeide op in Sint-Pieters-Woluwe waar zijn ouders een kruidenierswinkel uitbaatten. Als kind keek Merckx erg op naar Stan Ockers. Toen deze wielrenner in 1956 verongelukte was hij net als veel van zijn landgenoten diep geschokt en verdrietig.

Merckx begon zijn wielercarrière in 1961. Drie jaar later werd hij wereldkampioen te Sallanches (Frankrijk) bij de liefhebbers. In 1966 won hij de eerste van zeven Milaan-San Remo’s, een record dat nog steeds niet is geëvenaard. Een jaar later werd hij in Heerlen, Nederland, wereldkampioen wielrennen op de weg, een onderscheiding die hij nog twee keer zou winnen. Datzelfde jaar huwde hij ook Claudine Acou. Het huwelijk verliep tweetalig, maar toch waren veel Vlamingen boos omdat het jawoord in het Frans uitgesproken werd. Op 14 februari 1970 kregen ze een dochter, Sabrina Merckx en twee jaar later, op 12 augustus 1972 werd hun zoon Axel Merckx geboren, die later ook profwielrenner zou worden.

De Ronde van Italië (de Giro) won Merckx in 1968 als eerste Belg . Toen hij een jaar later weer aan de wedstrijd meedeed werd hij uit de wedstrijd gehaald wegens dopinggebruik. Merckx huilde toen voor het oog van de pers (tijdens het geruchtmakende interview met radiopresentator Jan Wauters) en blijft tot op de dag van vandaag beweren dat men geknoeid had met de test. Hij zou de Giro daarna nog vier keer winnen. Eddy Merckx reed voor Italiaanse ploegen Faema, Faemino en Molteni, waarvoor de Giro belangrijker was dan de Ronde van Frankrijk.

In 1969 won hij voor de eerste maal de Tour: hij won zes ritten, het eindklassement (gele trui), het puntenklassement (groene trui) én het bergklassement. Hij werd een nationale held omdat het 30 jaar geleden was dat een Belg nog eens de Ronde van Frankrijk gewonnen had (dat was namelijk Sylvère Maes). Tijdens de beklimming van de Tourmalet kan niemand hem meer volgen, waarop hij dan maar de overige 140 kilometer, op de Soulor, op de Aubisque en in de kilometers lange vlakke finale, alleen rijdt. Hij wint met acht minuten voorsprong op de achtervolgers.

Merckx zou de Ronde van Frankrijk nog vier keer winnen: in 1970, 1971, 1972 en 1974. In 1973 reed hij niet mee, velen denken uit angst voor een nederlaag tegen Luis Ocaña, die dat jaar ook won. Merckx reed toen in plaats van de Tour mee in de Vuelta (Ronde van Spanje), een wedstrijd die hij ook won. Merckx won de Ronde Van Frankrijk in totaal vijf keer, een record dat voorheen enkel door Jacques Anquetil was behaald en na Merckx ook nog door Bernard Hinault en Miguel Indurain geëvenaard zou worden. In 2004 brak Lance Armstrong het record en won de Tour voor een zesde en in 2005 zelfs een zevende maal. In 2012 werden de Tourzeges van Armstrong echter geschrapt na een dopingrapport en uiteindelijk bekentenis. Hierdoor blijft het recordaantal Tourzeges op vijf staan.

Eind 1969 kwam Merckx zwaar ten val tijdens een wielerwedstrijd in Blois. Het fietsen, dat tot dan toe voor hem als vanzelf ging, werd vanaf dat moment moeizamer en uitputtender. Om de haverklap begon hij toen de positie van zijn zadel bij te stellen. Des te opmerkelijker is wel dat hij toch nog een zeer groot aantal van de wedstrijden die hij meereed gewonnen heeft, ondanks deze vervelende kwetsuur. In het jaar 1971 won hij zelfs 54 van de 120 wedstrijden die hij reed. Daar waar het in het wielerpeloton gangbaar is de winst in kleinere koersen aan de knechten toe te bedelen, gunde Eddy Merckx niemand anders dan zijn daadwerkelijke meerdere de overwinning. Omdat hij de beste was en in zijn honger naar overwinningen de concurrentie zowat verslond, kreeg hij de bijnaam De Kannibaal.

In 1972 brak hij in Mexico-Stad het werelduurrecord dat pas 12 jaar later door Francesco Moser op een speciaal ontworpen fiets opnieuw gebroken zou worden. In 2000 besloot de UCI dit record niet langer te erkennen. Het record van Merckx werd in ere hersteld en verbeteringen worden alleen erkend wanneer ze op een fiets gereden worden gelijk aan die van Merckx in 1972.

Na zijn wielercarrière
Zijn laatste officiële wielerwedstrijd reed Eddy Merckx in Kemzeke: de Omloop van het Waasland van 1978. Vervolgens trok hij zich op 18 mei dat jaar terug uit de wielerwereld en richtte een fietsbedrijf op. Hij treedt nog regelmatig op als commentator bij wielerwedstrijden. Merckx woont al lang in Meise, Vlaams-Brabant. In 1996 werd hij door de koning tot baron verheven.

Begin 2008 lanceerde de gewezen wielrenner als ambassadeur de nieuwe campagne van Damiaanactie. Hij kon het werk van de organisatie in de strijd tegen lepra en tuberculose op het terrein in de Democratische Republiek Congo zelf vaststellen. Op 22 maart 2012 verscheen de Britse biografie Eddy Merckx, The Cannibal, waarin de Italiaanse cardioloog Giancarlo Lavezzaro zegt dat Merckx een bijzondere hartafwijking heeft, zonder symptomen, maar wel met het gevaar van acuut hartfalen. Na de derde rit in de Giro van 1968, nam Lavezzaro een cardiogram af bij de renner. Daaruit bleek de hartafwijking.[14][15]

Overwinningen
Kampioenschappen en rittenkoersen

  • Jersey yellow.svg 5× eindoverwinning Ronde van Frankrijk (1969-72, 1974), en 96 dagen de gele trui
  • Jersey pink.svg 5× eindoverwinning Ronde van Italië (1968, 1970, 1972-74)
  • Jersey gold.svg 1× eindoverwinning Ronde van Spanje (1973)
  • Jersey rainbow.svg 3× Wereldkampioenschap wielrennen (1967, 1971, 1974)
  • Jersey rainbow.svg 1× Wereldkampioenschap op de weg (1964 bij de liefhebbers)
  • 1× eindoverwinning Ronde van Zwitserland (1974)
  • 2× eindoverwinning Ronde van België (1970-71)
  • MaillotBélgica.svg 1× Belgisch kampioenschap op de weg (1970)
  • MaillotBélgica.svg 1× Belgisch kampioenschap op de weg bij de nieuwelingen (1962)
  • 1× Kampioenschap van Vlaanderen (1966)
  • 34× ritoverwinning Ronde van Frankrijk (6× in 1969, 8× in 1970, 4× in 1971, 6× in 1972, 8× in 1974, 2× in 1975)
  • Jersey green.svg 3× puntenklassement Ronde van Frankrijk (1969, 1971-72)
  • Jersey polkadot.svg 2× bergklassement Ronde van Frankrijk (1969-70)
  • 24× ritoverwinning Ronde van Italië
  • Jersey violet.svg 2× puntenklassement Ronde van Italië (1968, 1973)
  • Jersey green.svg 1× bergklassement Ronde van Italië (1968)
  • 7× ritoverwinning Ronde van Spanje
  • Jersey blue.svg 1× puntenklassement Ronde van Spanje (1973)
  • 3× Parijs-Nice (1969-71)
  • 1× Dauphiné Libéré (1971)
  • 4× Ronde van Sardinië (1968, 1971, 1973, 1975)
  • 1× Ronde van Romandië (1968)
  • 1× Midi Libre (1971)
  • 1× Ronde van Catalonië (1968)
  • 2× Catalaanse Week (1975, 1976)
  • 1× Ronde van de Middellandse Zee (1977)
  • 1× Ronde van Levante (Ronde van Valencia) (1969)
  • 1× Parijs-Luxemburg (1969)

Uurrecord
12 jaar houder van het werelduurrecord (49,431 km van 1972 tot 1984 en nog heel even in 2000 na de ongeldigverklaring van de records met aerodynamische fietsen; in dat jaar werd opnieuw een werelduurrecord gereden door Chris Boardman van 49,441 km, nadat hij al vier jaar houder was met 56,375 km met een door de UCI erkende aerodynamische fiets)

32 zeges in internationale klassiekers, waaronder:

  • 7× Milaan-San Remo (1966-67, 1969, 1971-72, 1975-76)
  • 2× Ronde van Vlaanderen (1969, 1975)
  • 3× Parijs-Roubaix (1968, 1970, 1973)
  • 5× Luik-Bastenaken-Luik (1969, 1971-73, 1975)
  • 2× Ronde van Lombardije (1971-72)
  • 2× Omloop Het Volk (1971, 1973)
  • 3× Gent-Wevelgem (1967, 1970, 1973)
  • 3× Waalse Pijl (1967, 1970, 1972)
  • 2× Amstel Gold Race (1973, 1975)
  • 1× Rund um den Henninger-Turm of de Grand Prix Frankfurt (1971)
  • 1× Grand Prix des Nations (1973)
  • 1× Parijs-Brussel (1973)

(Bordeaux-Parijs, E3 Harelbeke en Parijs-Tours zijn de enige belangrijke wielerkoersen die hij niet gewonnen heeft.)

  • 7 keer eindwinnaar van de Super Prestige (1969-75)

Andere belangrijke wedstrijden

  • 3× De Beklimming in Montjuich (Spanje) (1970, 1971, 1972)
  • 3× Trofeo Baracchi (koppeltijdrit) (1966, 1967 met Ferdinand Bracke) (1972 met Roger Swerts)
  • 1× Brabantse Pijl (1972)
  • 1× Grote Landenprijs (1973)
  • 1× Ronde van Piëmont (1972)
  • 3× Dwars door Lausanne (1970, 1972, 1973)
  • 1× Ronde van Emilia (1972)
  • 1× Ronde van de Drie Valleien (1968)
  • 2× Trofeo Laigueglia (1973, 1974)

Op de baan

  • 17 overwinningen in zesdaagse tussen 1966 en 1977,15× daarvan met de Belgische wielrenner Patrick Sercu
  • 4× Nationaal kampioen ploegkoers (1967, 1974, 1975, 1976)
  • 2× Europees kampioen ploegkoers (1969, 1977)
  • 3× Nationaal kampioen omnium (1974, 1975, 1976)
  • 1× Europees kampioen omnium (1975)

Super Prestige Pernod International
Merckx won van 1969 t/m 1975 Super Prestige Pernod International deze ranking werd opgesteld door het meest behaalde aantal punten tijdens de grote wielerwedstrijden van het seizoen. Deze ranking heet sinds 2009 UCI World Tour Ranking.

Bekijk hier de website van de Eddy Merckx collectie

Geef een reactie