toerclub tilburg pyreneeen 2018

Korte 17e Pyreneeën etappe in de Tour van 2018 twee keer!

Home » Over mij » Korte 17e Pyreneeën etappe in de Tour van 2018 twee keer!
Share this

De profs rijden 65 kilometer, wij stervelingen 130 kilometer.

De 17e Pyreneeën etappe van de Tour de France 2018 is met 65 kilometer extreem kort en toch herbergt de route 3.126 hoogtemeters. De start is in Bagnères-de-Luchon en de finish ligt na drie zware cols in Saint-Lary-Soulon – of beter gezegd, bovenop de Col du Portet. Zo compact en zoveel hoogtemeters, dat moet wel spektakel opleveren.

Ieder jaar gaan wij met een aantal TCT-ers een week naar het hooggebergte. Dolomieten, Alpen, Pyreneeën of Vogezen. Veel hebben we al gezien, beklommen en overwonnen. Van korte venijnige pukkels tot lange slopende bergen.

toerclub tilburg pyreneeen 2018

Dit keer waren de Pyreneeën weer aan de beurt. Niet alleen omdat het al een aantal jaren geleden is dat we er onze benen hebben stukgereden. Maar vooral omdat de tourdirectie een noviteit heeft toegepast in het samenstellen van deze editie. Een goed streven van een conservatieve tak die op zoek is naar nieuwe vooruitstrevende aspecten, met als doelstelling de sport interessant te houden voor het publiek, maar vooral om jong publiek te winnen voor de wielersport.

De 17e etappe zou een nieuw begin moeten worden van de vooruitgang. Een korte etappe van 65 kilometer met 3 colls vanuit Bagnères-de-Luchon. Laat dat nou ook onze uitvalsbasis zijn van de fietsvakantie.

Ondanks het feit dat we voor het eerst een volgwagen ter beschikking hadden, kunnen wij na 65 kilometer niet neerploffen in de luie stoelen van een ploegleiderswagen. Neerploffen in het gras, dat konden we. Maar niet te lang, want de terugweg was nog lang. Uiteraard ook 65 kilometer.

We vertrokken vol goede moed vanuit Bagnères-de-Luchon richting Montée de Peyragudes, 13,7 kilometer en 6,9%. Een klim die mooi loopt en goed te doen is. Rustig opbouwen en zeker niet te gek doen. Er komt nog genoeg om je benen op te breken. Maar het ging zo goed en ik voelde dat ik vleugels kreeg en genoeg energie had voor het vervolg. Die dag had ik een topdag. Misschien ook wel dankzij mijn nieuwe aanwinst, de Bianchi Aria.

Dan volgt Col de Val Louron-Azet. Deze stijgt in 7,4 kilometer met een gemiddelde van 8,3% naar een hoogte van 1.580 meter. En als laatste Col du Portet. In 16 kilometer klimt de route met een gemiddelde van 8,7% naar de top.

Na de Peyragudes en de Val Louron-Azet ben ik bezig aan de Col du Portet. Hier wordt het toch wel zwaar en denk ik vaak aan die keer dat ik ben overgestapt van een triple naar een compact! Wat een pijn! Wat duurt het lang! Nog even en ik rijd zo langzaam dat ik wel moet omvallen.

Gelukkig waren wij niet de enige fietsers. Een grote groep Zweden die fietsten voor een goed doel kwamen we geregeld tegen. Zij werden op de top aangemoedigd om nog net even dat laatste zetje te doen. Ook wij kregen hun aanmoedigingen toegeschreeuwd, zodat wij ook nog net dat laatste trapje extra konden doen. Waarvoor dank!

Daar staan we dan, 65 kilometer in de benen en denkend aan de terugweg. Maar op de een of andere manier leek dit een makkelijke klus dan de heenweg. Ook omdat het ‘maar’ twee colls zijn en het vooruitzicht van een heerlijk fris biertje met chips (herstelvoeding) bij onze uitvalsbasis.

Na ongeveer 130 kilometer kwam eindelijk onze villa in zicht. Wat een topdag moest worden, werd ook een topdag. Van begin tot eind genoten van deze magnifieke tocht. Komen we ooit weer in de buurt, dan staat deze tocht weer op mijn lijst!

Share this
Geef een reactie